வண்ணங்களை தொலைத்த வானவில்

*  பேருந்து நிறுத்தத்தில்...

   வெள்ளைத் தோலின் மினுமினுப்பில்

    கண்கள் தொலைக்கும் காளையரே...!

    கறுப்புத் தோல் கொண்ட

    இந்த கன்னிகளின் உணர்வுகள் புரியவில்லையா..?



*  நிறம் மட்டுமே நிஜம் என்ற

    உங்கள் நிழல் உலகத்தில்

    அந்த வெள்ளை தேவதைகளுக்கு

    வேலைக்காரிகளா நாங்கள்..?



*  சப்பை என்று எங்களை சாடும் பொழுது

    உடன் பிறந்த உங்கள் சகோதரிகளின்

    நினைவுகள் வரவில்லையா...?



*  திராவகம் அருந்தியதைப் போன்ற

    ஒரு வேதனை உங்களின் கேலிப் பேச்சுக்கள்

    எங்களைக் கீறிப்பார்க்கும் பொழுது...



*   அழுக்குப் படிந்து கிடக்கின்றன..

     முகத்தைக் கண்டு ஆர்ப்பரிக்கும்

     உங்களின் அகத்தில்.....

     அப்புறப்படுத்துங்கள் அதை...



*  நாங்கள் வண்ணங்களை தொலைத்த வானவில்...

    வசைப்பாடி வதைக்காதீர்கள் எங்கள் வாழ்வினை...



* தரம் குறைந்த உங்களின் கிண்டல்களால்

   தாழ்வு மனப்பான்மை எனும் நச்சு மரம்

   முளைக்கிறது எங்கள் மனதில்..

   வெந்து வெதும்புகிறோம் நாங்கள்...

   அதை வெட்டி எறிவதற்குள்...



*  ஆராதிக்க சொல்லவில்லை எங்கள் அழகை...

    அதை அசிங்கப்படுத்தி ஆனந்தம் காண முயலாதீர்கள்

    என்பதே எங்களின் உறுதியான இறுதி வேண்டுகோள்...!!